Prominent horecaondernemer Rein Rambaldo – creatieve kracht achter De Horeca Fabriek - heeft met Giorgio Rosa in de Haagse wijk Binckhorst een statement en de tongen los gemaakt. Een spraakmakende hotspot met Italiaans-mediterrane flair en een female touch in de Binckhaven - een locatie met een creatieve industriële feel, rauwe edges en een dynamische vibe. Precies een plek waar het soevereine Giorgio Rosa zich thuisvoelt. ‘lof of kritiek – het is me om het even,’ zegt Rein. ‘Een horecazaak moet blijven hangen bij gasten. Dan moet je anders durven zijn.’

Hotspot

Bij binnenkomst kom je ogen tekort: een sfeervolle private dining area, intieme één-tweetjes aan de wand, ronde social seats aan de ruige kunstwand en een eyecatcher van een bar in het midden van de royale zaak. Rein: ‘Een technisch hoogstandje: die meterslange sculptuur met vloeiende rondingen, op een metalen skelet en laag voor laag opgebouwd – dat was bloed, zweet en tranen en ik ben er heel trots op.’ Giorgio Rosa biedt shared-dining op hoog niveau en heeft een typische sfeer: een serene mix van Mediterrane warmte en flair, luxueuze details en ruige accenten. De eigen – met AI ontworpen - print loopt als een rode draad door het concept en verrijkt de bar, de banken, stoelen en zelfs de tafels. ‘Dit dessin is ons karakteristieke herkenningselement,’ licht Rein toe. ‘Net als de imposante 30 meter lange verlichting die de contouren van de organische bar volgt.’
Over elk detail is nagedacht. Stoelen die kunnen draaien, een stroboscoop die mensen organisch in beweging brengt, geuren die worden verspreid, muziek die subtiel verandert en gasten in de avond uitnodigt tot dansen. Rein: ‘Op allerlei manieren spelen we in op de zintuigen van onze gasten. Die horecapsychologie heeft me altijd gefascineerd en het werkt.’ Gasten kiezen hun plek zorgvuldig uit, en bij het weggaan weten ze al waar ze de volgende keer willen zitten. ‘Het zitlandschap is gevarieerd, luxe, sexy en bovenal comfortabel. Ook buiten, op het sfeervolle terras aan de waterkant. Als mensen lekker zitten, blijven ze langer, drinken nog een cocktail. En dat merk je direct in de besteding.’

Anarchie

De naam Giorgio Rosa is niet toevallig gekozen. Het is een knipoog naar een excentrieke Italiaanse ingenieur die in 1968 zijn eigen eiland bouwde in internationale wateren voor de kust van Italie en het uitriep tot een onafhankelijke natie. Een daad van anarchie en vrijheid, die uiteindelijk de aandacht en toorn van de Italiaanse overheid trok. Dit waargebeurde verhaal is verfilmd: 'Rose Island', orgineel: 'L'incredibile storia dell'Isola delle Rose' en collega Nikki zag een mooie parallel. ‘Die vrijheid, dat rebelse en eigenzinnige past perfect bij ons en de Binckhorst,’ vertelt Rein. ‘Het voorheen braakliggende gebied is nu volop in ontwikkeling, een soort vrijstaat op zich.’

Joie de vivre

Met Giorgio Rosa in full swing kijkt Rein alweer vooruit naar het volgende project. ‘In het centrum van Den Haag gaan we een nieuw Frans concept realiseren. Uiteraard ook met een twist. Een concept met twee verdiepingen waarbij we beneden een cocktail- en gastrobar creëren en boven een flamboyante brasserie inrichten. Dat echte Paris je t’aime gevoel, die heerlijke joie de vivre.’ Rein en zijn team van De Horeca Fabriek - dat kantoor houdt boven Giorgio Rosa - blijven verrassen. ‘We zijn van plan om kansen te pakken en concepten te realiseren waarbij we een goed gevoel hebben.’ Vast weer spraakmakend, uitdagend en iets ‘anders’ dat blijft hangen – net als de verleidelijke vrijstaat Giorgio Rosa.

Haagse bluf

Succes komt niet aanwaaien, dat weet Rein Rambaldo als geen ander. Zijn ondernemersreis was een mix van overwinningen en keiharde reality checks. Op zestienjarige leeftijd belandde hij achter de bar met één zekerheid: hij wilde ondernemen. Maar jong en ambitieus zijn was niet genoeg. Zijn eerste eigen zaak in Leiden was succesvol maar de samenwerking met zijn compagnon niet, en een groot project met een investeerder eindigde in een debacle. ‘Het voelde als een bokswedstrijd: knock-out, tien tellen bijkomen en weer door met de wedstrijd.’ Illusie armer, ervaring rijker!
Met een flinke dosis Haagse bluf zette hij zichzelf op de kaart. ‘Ik moest imponeren, dus liet ik 3D-tekeningen maken die ik financierde met geleend geld en won zo pitches. Ook huurde ik een telefoondienst in: - ‘kies 1 voor één van onze ontwerpers – haha, terwijl ik gewoon in mijn eentje op zolder zat.’ Het televisieprogramma De Rekenkamer: een goed bekeken programma belde mij want ze wilden een horecaexpert horen over de opkomst van koffiebars. Ik had er nog nooit een ontworpen maar riep enthousiast dat ze daarvoor inderdaad bij mij moesten zijn. Ik liet gave tekeningen maken van een concept dat ik had gezien in Amerika en ineens was ik the talk of the town.’
‘Als ik één ding heb geleerd, is het dat je altijd moet blijven geloven in je eigen visie. En dat je mensen om je heen moet verzamelen die jouw visie begrijpen en versterken.’ Zijn tattoo ‘Homeward Bound’ verbeeldt zijn mentaliteit: Rein zoekt het avontuur op, maar keert altijd terug naar zijn basis.

Lees het originele artikel

— Nathalie, StoryCurator